ارتباط بین شیوه های فرزند پروری و نوجویی

از بین روش های پرورش بچه مخصوصا پشتیبانی پایین و تنبیه بدنی که از ویژگیای روش پرورش بچه مستبده بر ویژگی نوجویی بچه اثر گذاره، چون تنبیه بدنی باعث ایجاد مقاومت در کودک شده، از داخلی سازی ارزشای والدینی و اجتماعی جلوگیری کرده و موجب نابود کردن دلبستگی بین والد و کودک می شه (کمپبل و همکاران، ۲۰۰۰). این یافته ها انگار تقویت کننده ویژگی نوجویی شامل تکانشگری یا هیجان خواهی می شه چون از ویژگی کودکان با نوجویی بالا، جایزه جویی و فرار از تنبیه س (کاویانی،۱۳۸۲). در نتیجه تنبیه موجب فاصله بیشتر بین والد و کودک می شه. اگر تحقیقات نشون دادن که کودکان با تکانشگری بالا نیاز به کنترل مثبت بیشتری دارن. پس کلا والدینی که از راه های پرورش بچه نامناسبی مثل روش مستبد استفاده می کنن در واقع انگار موجب تقویت ویژگی نوجویی در کودک می شن چون این والدین بر خلاف اینکه کنترل بالایی رو بر کودکان تحمیل می کنن، ناجور بودن کنترل باعث می شه که تا زمان وجود این کنترل، این ویژگی رو سرکوب کرده و به محض نبود حضور این کنترل فرصت رو واسه بروز اون به روش افراطی جفت و جور کنن چون افراد با نوجویی بالا تمایل ارثی به روبه رو شدن با چیزای نو و تازه دارن. روش آسون گیر هم به دلیل این­که از یه طرف پشتیبانی رو ارائه داده و کنترلی اعمال نمی کنن موجب رشد بیشتر این ویژگی در کودکان می شن. برعکس والدین با روش پرورش بچه مقتدر، کنترل مناسب رو اعمال می کنن (پازانی، ۱۳۸۳)؛ این کنترل مثبت موجب ایجاد خودگردانی و تسلیم در کودک می شه. مثلا، کودکان تکانشگر دارای توانایی جلوگیری ضعیفی هستن، این کودکان نسبت به کودکان غیر تکانشگر، سریع تر عکس العمل نشون میدن. در نتیجه بیشتر، والدین در تلاشای خود واسه متوقف کردن یا جهت دهی دوباره فعالیت اونا شکست می خورن (کارمن[۸] و همکارن، ۲۰۰۹). پس این کودکان نیاز به والدینی دارن که ساختاریافته تر عمل کرده و یه محیط منظم ایجاد کنه طوریکه به طور روشن محدودیتا رو تعیین کرده و حساس باشه. پس کودکان تکانشگر از کنترل مثبت والدین بیشتر نفع می برن، چون کنترل مثبت موجب رشد خودگردانی و تسلیم در اونا می شه (آنولا و نارمی[۹]، ۲۰۰۵).

 

[۱]- Lundberg

[۲]- kitamura

[۳]- Fujihara

[۴]- Reti

[۵]- Richter & Eisemann

[۶]- Heider

[۷]- Nakamura- Tani

 

[۸]- Karreman

[۹]- Aunola & Nurmi