اثرات ویتامین C برروی پوست | بیماری

:  

اثرات ویتامین C برروی پوست

حتما شنیدین که مصرف میوه جات تازه و به خصوص مرکبات یا کیوی و آناناس واسه سلامت پوست و پیشگیری از پیری اون مفیدن. باید بدونین که از دلایل این موضوع وجود مقادیر فراوون ویتامین C در این میوه جاته. میدونید که مصرف ویتامین C موضعی هم می تونه واسه سلامت پوست به درد بخور باشه؟

یکی از دشمنان همیشگی سلامت پوست، اشعه فرابنفش نورخورشیده که با ایجاد و تولید رادیکالای آزاد و گزینه های عکس العمل گر اکسیژن (Ros=Reactive Dxygen specien) باعث تخریب پوست و آسیب به اون می شن. امروزه عامل اصلی پیری سلولا و در نتیجه پیری پوست رو هم تولید همین رادیکالای آزاد می دونن. ویتامین C (ال-آسکوربیک اسید) به عنوان یه کوفاکتور و آنتی اکسیدان بیولوژیک به دلیل خواص احیاکنندگی اش شناخته می شه.

امروزه ثابت شده که مصرف موضعی ویتامینC روی پوست، سطح پوستی این ویتامین رو خیلی زیاد کرده و می تونه با مشکلات اشعه فرابنفش B روی پوست که از علایم اون آفتاب سوختگی و قرمزی پوست است، مقابله کنه. این مراقبت به وسیله ویتامین C، یه مراقبت بیولوژیک و به دلیل خواص احیاکنندگی ویتامین C هستش. جالبه بدونین که اشعه فرابنفش خورشید موجب تخلیه ویتامین C پوست شده و این موضوع موجب می شه که پوست در خطر آسیب به وجود اومده به وسیله نورخورشید قرار بگیره. هم اینکه ویتامینC میتونه پوست رو نسبت به اشعه فرابنفش A هم مقاوم تر کنه.

جالبه بدونین که امروزه ویتامینC موضعی به عنوان یه عامل ضدتومور هم مطرح شده. طوریکه مشاهده شد، با مصرف ویتامین C موضعی روی تومورهای پوستی، تومور مورد نظر دچار زخم شده و طی دو هفته بهبودی زیادی پیدا کرده. واسه رسیدن به این هدف لازمه که از یه فرم معدنی آسکوربات مثل آسکوربات سدیم به جای آسکوربیک اسید استفاده شه. آسکوربیک اسید درمان به تنهایی بی فایده س و باید با یه املاحی مثل سدیم ترکیب شه تا به درد بخور واقع شه. از اونجا که مصرف ویتامینC خالص (آسکوربیک اسید) روی تومور به تولید فرم معدنی آسکوربات منجر نمی شه پس فقط یه فرم معدنی آسکوربات قادر به مقابله با تومورهای پوست هستش.

ویتامین C یا ال- آسکوربیک اسید یه ویتامین محلول در آبه و اعمال بیولوژیکی زیادی انجام میده. شاید مهم ترین نقش ویتامینC، کمک به تولید کلاژن که یه پروتئین مهم بافت همبندیه باشه. ویتامینC در هیدروکسیله کردن اسیدآمینهای پرولین و لیزین موجود در کلاژن و تقویت فیبرهای کلاژن یه کوفاکتور مهمه. هم اینکه ویتامینC در تولید پروتئینای دیگری شامل دوپامین- اپی نفرین (آدرنالین) و هم کارنیتین که در متابولیسم چربیا دخالت داره، نقش داره. همونجوریکه گفته شد، یه خاصیت بسیار مهم ویتامین C، عکس العمل به رادیکالای آزاد و مراقبت سلولا از آسیب اکسیداتیوه.

 این خاصیت آنتی اکسیدانی ویتامینC به مراقبت سلولا در برابر آسیبای محیطی شامل تابش اشعه فرابنفش و هم دود سیگار و هم در برابر رادیکالای آزاد ساخته شده در اثر متابولیسم بعضی غذاها، کمک می کنه. هم اینکه ویتامینC دارای خواص ضدالتهابی هم هست و ممکنه در پیشگیری و درمان بیماریای قلبی عروقی به درد بخور بوده و سیر ایجاد آب مروارید چشم رو از جا در آورد کرده و در درمان بعضی بیماریای عفونی هم به درد بخور باشه. مثلا حتما شنیدین که اگه در زمان سرماخوردگی از مقادیر فراوون ویتامینC استفاده کنین، مدت مریضی تون کوتاه تر می شه.

دو نکته مهم در مورد ویتامینC هست. اول اینکه برخلاف بیشتر حیوانات که می تونن ویتامینC رو در بدن تولید کنن، آدم قادر به تولید ویتامینC نیس و پس باید اونو از خارج و به وسیله غذا، بعضی نوشیدنیا، میوه جات و یا از راه مکملای غذایی دریافت کنه. نکته مهم دوم اینه که ویتامینC، محلول در آبه و در بدن ذخیره نمی شه و پس دائم در حال دفع شدنه پس ویتامینC رو باید به صورت منظم و روزانه در اختیار بدن گذاشت تا از فواید خیلی زیاد اون بهره مند شه.

همونجوریکه گفته شد کلاژن که فراوا ن ترین پروتئین پوسته، واسه ساخته شدن نیازمند ویتامین C هستش و پس مصرف ویتامین C می تونه موجب اثرات منفی چشم گیری در پوست شه. مصرف ویتامینC از پیری زودرس و ایجاد چین و چروک زودرس در پوست پیشگیری کرده و بازسازی زخم ها هم با سرعت بیشتر و با کیفیت بهتری انجام میشه.

یکی از راه های نگهداری سطوح کافی ویتامینC در پوست، مصرف اشکال محلول در چربی ویتامینC (که خود محلول در آبه) هستش. این فرمه که خیلی راحت می تونه وارد غشای سلولی شه. واسه رسیدن به این هدف، ویتامینC رو با اسید پالمیتیک که یه اسیدچرب اشباع شده است، ترکیب می کنن و یه استر ویتامینC بدست میاد پس آسکوربیل بالمیتات یه شکل محلول در چربی ویتامینCه. یه استر دیگه ویتامینC، تتراهگزیل دسیل آسکورباته که در بعضی کرمای ویتامینC به کار میره و دارای خواص بیولوژیکی مثل ویتامینC معمولیه شامل تحریک تولید کلاژن چون آنزیمای گوارشی به سرعت اشکال محلول در چربی ویتامینC مثل تتراهگزیل دسیل آسکوربات رو تجزیه می کنن پس مصرف خوراکی اونا فایده ای نداره و نسبت به ویتامینC معمولی هم گران تر تموم می شن.

از طرف دیگه مصرف موضعی این ترکیبات موجب می شن که خیلی راحت بتونن وارد غشاهای سلولی شده و پایداری خود رو در داخل سلول حفظ کنن. در تحقیقات انجام شده مشخص گردیده که مصرف ویتامینC موضعی (مانند تتراهگزیل دسیل آسکوربات) موجب کاهش و آهسته شدن پیری به وجود اومده به وسیله نور آفتاب که علایمی مانند چین و چروک پوست و لکه های پوستی داره می شه. هم اینکه این ماده موجب تولید کلاژن جدید هم در پوست می شه.

همونجوریکه قبلا هم گفته شد، ویتامینC موضعی می تونه موجب کنترل آسیب به وجود اومده به وسیله اشعه های فرابنفش B و A (که عامل اصلی سرطان های پوستی هستن) به سلولای پوست شه. هم اینکه مصرف ویتامینC موضعی روی پوست موجب حفظ توأم پوست و کاهش لکای پوستی می شه. به هر حال متخصصین پوست مصرف موضعی ویتامینC رو مانند مصرف خوراکی این ویتامین بسیار مهم پیشنهاد می کنن.

.

منبع :

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *