اثرات منفی تنهایی روی سالمندان | سالمندان

تنهایی و اثرات منفی اون روی افراد سن و سال دار چیجوریه ؟

اعتراف به احساس تنها بودن می تونه کار سختی باشه، ولی از هر ۱۰ بریتانیایی، یه نفر آدم تنهاییه. این تنها مشکل سالمندان نیس: تنهایی در میان جوانان هم رو به زیاد شدنه. ما همه محکوم به تنهایی هستیم؟

جون دان، شاعر قرن هفدهم میگه: «هیچکی یه جزیره نیس، فقط واسه خودش؛ هر کسی بخشی از یه قاره س، بخشی از کل.»
بعضی به دنبال تنهایی هستن، ولی عده کمی هستن که تنهایی رو خود انتخاب می کنن.

تنهایی نه فقط ما رو غمگین می کنه، که واسه ما مضر هم هست. تنهایی می تونه باعث کاهش اعتماد به نفس و افزایش مشکلات روانی مانند افسردگی، فشار عصبی و اضطراب شه.

تحقیقات جور واجور نشون میده که از هر ۱۰ نفر از ما یکی تنهاست، ولی یه گزارش منتشر شده بوسیله «موسسه سلامت روانی» ادعا می کنه که تنهایی در میان جوانان هم رو به زیاد شدنه.

در همین حال تغییرات اجتماعی، مانند افزایش زندگیای تک-نفره و موج اقبال به شبکه های اجتماعی در کنار افزایش سن جمعیت، در حال تغییر دادن چهره روابط انسانیه.

 

پس میشه گفت که زندگی مدرن ما رو تنهاتر می کنه؟
به گفته میشل میچل، مدیر خیریه «ایج یو کی»، مردم به دلیلای زیادی احساس تنهایی می کنن، ولی معمولاً حوادث مهم زندگی نقش مهمی در اون دارن.

اون میگه: «دلیلش می تونه مشکلات سلامتی، مریضی، پول، جداگونه شدن فرزندان، احساس جدایی از خونواده، دوستان و جامعه، مرگ دوستان، کمبود دسترسی به حمل و نقل، احساس بیهودگی، مشکلات کاری یا طلاق باشه. این حالت بیشتر وقتی اتفاق میفته که افراد انگیزه و احساس به درد بخور بودن رو از دست میدن.»

اون اضافه می کنه: «عزاداری هم مسأله مهمیه: از دست دادن همسر می تونه اثر واقعاً داغون کننده ای بر دید افراد نسبت به جهان داشته باشه.»

پَم که شوهر خود رو چهار سال قبل از دست داده، همین احساس رو داره. اون میگه: «مردهای دیگری رو می بینی که اونا هم تنها هستن. ولی این چیزی نیس که من دنبالش هستم. دنبال چی هستم؟ من دنبال شوهرم هستم و هیچ وقت پیدایش نخوام کرد.»

هرچند که میشه عزاداری و مریضی رو پیشگیری ناپذیر دونست، انگار جامعه مدرن احساس تنهایی رو شدید شدن کرده.

دکتر اندرو مک کالاک، مدیر اجرایی مؤسسه سلامت روانی، ادعا می کنه که با اینکه مدارک تاریخی مبنی بر افزایش احساس تنهایی (که موضوعی انتزاعیه) وجود نداره، نشونه های جامعه شناسانه ای در این باره هست.

اون میگه: «داده ها نشون میده که شبکه های اجتماعی کوچکتر شدن و نقش خونواده در محیط اجتماعی نسبت به ۵۰ سال پیش کم شده.»

اون اضافه می کنه: «دلیلش بد یا نامهربان بودن خونواده ها نیس، بلکه فاصله جغرافیایی، مشکلات در ازدواج، افزایش مسئولیتا و ساعات کاری، باعث اون می شه.»

شایدً پیرزنای تنها، شناخته شده ترین نوع این افراد هستن. پنجاه سال پیش، مردم تمایل بیشتری به زندگی در کنار والدین سالمندشان داشتن، ولی مسافرت و موقعیتای شغلی باعث جابه جایی و جا به جایی مکان افراد بیشتری شده.

سال گذشته، خیریه «دبلیو آر ایشون اِس» اخطار داد که بیشتر از ۳۶۰ هزار فرد سن و سال دار در بریتانیا احساس تنهایی می کنن، چون که بچه هاشون از اونا خیلی دور هستن و «وقت نمی کنن اونا رو ببینن.»

این احساسیه که آلیس ۹۴ ساله از یورکشایر، تا قبل از پیوستن به یه برنامه حمایتی، از اون رنج می بره. اون میگه که دختر و نوه اش همیشه «خیلی سرشون شلوعه» و اون شدیداً احساس تنهایی می کرده. ولی حالا اندرو ۴۴ ساله، هفته ای یه بار اونو به خرید می بره.

اون میگه: «اون به من احساس خواسته شدن میده. اون واقعاً واسه من ارزشمنده. بدون اون از دست میرم، واقعاً می گم!»

شبکه های اجتماعی مجازی به رابطه افراد با همدیگه کمک می کنه – یا برعکس؟
اثرات تنهایی محدود به احساسات نیس. تحقیقات نشون میده که تنهایی اجتماعی با افزایش اندازه مرگ و میر در میان سالمندان ربط داره و تنهایی «قاتل مخفی» سالمندانه.

ولی آقای مک کالاک میگه که تنهایی از مرزهای «سنی و طبقاتی» بالاتر میره. جوونی که تازه از دبیرستان به دانشگاه رفته و پیدا کردن دوستای جدید براش سخته، والدین مجرد که تنها شدن و یا کسی که از شغل یا تحصیلات محرومه، هر سه به یه اندازه در برابر این مشکل قرار دارن.

واسه لوسی ۳۰ و چند ساله از بیرمنگام، طلاق (که نرخش چهار برابر ۵۰ سال پیشه) دلیلی کلیدی بوده. اون میگه: «با اینکه دور و برم پر از آدم بود، اما هیچکدام از آدمایی که می شناختم در حال از سر گذروندن تجربه ای مشابه من نبود.»

رفتن به جلسات گروه درمانی به اون کمک کرد تا زندگی اش رو از نو بسازه، ولی اون میگه که هنوزم وقتی که همسر سابقش آخر هفته ها دخترش رو با خود می بره، اون احساس پوچی می کنه.

اون میگه: «زندگی شلوغ من در رفت و اومد بین کار و وقت گذروندن با فرزندم کوچکم میگذره. وقتی یهو دوباره تنها میشم، شوک بزرگی به من وارد می شه. افکار منفی به سراغم میاد و احتیاج پیدا می کنم که حواسم رو از اضطراب و نگرانی به وجود اومده به وسیله تنهایی پرت کنم.»

می گن که افزایش زندگی تک-نفره هم بر این موضوع اثر داشته.

به گزارش «اون اِن اِس» در بریتانیا و ولز، نسبت بزرگسالانی که تنها زندگی می کنن، بین سالای ۱۹۷۳ و ۲۰۱۱، تقریباً دو برابر شده و از ۹ درصد به ۱۶ درصد رسیده.

از این ۱۶ درصد، ۲۸ درصد بین ۳۵ و ۵۴ سال سن دارن، ولی یه مطالعه نشون میده که افراد در سن اشتغال که تنها زندگی می کنن، خطر افسردگی رو در خود (در مقایسه با کسائی که با خونواده خود زندگی می کنن) تا ۸۰ درصد زیاد می کنن.

شبکه های اجتماعی اینترنتی هم، به خاطر کم کردن تماس روبرو و منزوی تر کردن آدما، مورد حمله قرار گرفتن. با این حال خانوم میچل میگه که اونا می تونن به تماس افراد با همدیگه هم کمک کنن.

منبع :

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *