ریسک افزایش آن می باشد، لذا مورد سرزنش قرار بوده و به این دلیل در سطح بین المللی و توسط دولتها و سازمانهای مختلف مستمراً محکوم گردیده و به منظور جلوگیری از استفاده آنها تلاش فراوانی به عمل آمده است و با توجه به اینکه اکثر کشورها به پروتکل 1925 ژنو ملحق گردیده اند و دیگر کشورها نیز اعلام کرده اند که پایبند اصول و موضوعات این پروتکل می باشند و از آنجا که اصول و موضوعات این پروتکل مورد احترام تمامی دولتها می باشد و در عمل رعایت می گردد، لذا کلیه دولت ها را به رعایت دقیق اصول و موضوعات این پروتکل دعوت نموده و به طور کلی با توجه به اینکه پروتکل 1925 ژنو عموماً بیانگر اصول شناخته شده حقوق بین الملل می باشد و با توجه به گزارش متخصصین و کارشناسان منتخب دبیرکل که در اجرای قطعنامه 2454 مورخ 20 دسامبر 1968 و همچنین با توجه به گزارش دبیرکل در این رابطه، مجمع عمومی چنین اعلام می دارد: «استفاده از هر گونه مواد شیمیایی اعم از گاز، مایع و جامد که به خاطر تأثیرات سمی مستقیم شان بر علیه انسان، حیوان یا گیاهان به کار گرفته می شوند و همچنین استفاده از هر گونه سلاح بیولوژیکی به خاطر ماهیت و طبیعت شان یا مواد آلوده کننده ای که از آنها منتشر می شود و موجب بیماری یا مرگ انسان ها، حیوانات و گیاهان می شوند بر خلاف اصول شناخته شده حقوق بین الملل که پروتکل 17 ژوئن 1925 بیانگر آن می باشد.» (2603 ، 1969 ، UN)
دولت آمریکا به این قطعنامه اعتراض و اعلام داشت که ممنوعیت موضوع پروتکل شامل گازهای بسیار کشنده اعصاب، گاز ایذائی و ناتوان کننده خردل و اشک آور نمی‌باشد، زیرا که این گازها نه خفه کننده هستند و نه سمی. و همچنین اعلام داشت که سازمان ملل متحد فاقد صلاحیت قانونی برای تفسیر معاهدات بین المللی می باشد. با این وجود قطعنامه با 81 رأی مؤافق و 3 رأی مخالف و 36 رأی ممتنع به تصویب رسید.

این قطعنامه مهمترین اقدام سازمان ملل در ارتباط با سلاح های شیمیایی و بیولوژیک پس از جنگ جهانی دوم بود که در آن بر اهمیت و اعتبار پروتکل ژنو تأکید گردیده و مقررات آن را به عنوان جزئی از حقوق بین الملل عرفی دانسته و در نتیجه رعایت این قطعنامه را برای کلیه کشورها اعم از دولی که به آن ملحق شده یا نشده اند دانسته و از سوی دیگر علی رغم مخالفت آمریکا، شمول ممنوعیت های موضوع پروتکل را به گاز های اشک آور و ضد گیاهی نیز تسری داده است.
متعاقب این مباحث، انگلستان در فوریه سال 1970 طی بیانیه رسمی اعلام داشت که از نظر آن دولت، گازهای اشک آور و دیگر گازها که به طور قابل توجه موجب ضرر و صدمه انسان نمی شوند مشمول ممنوعیت پروتکل 1925 ژنو نیستند. این اعلامیه یک تغییر فاحش در موضع انگلستان در قبال موضوع مذکور بود چه آنکه انگلستان در کنفرانس سال 1930 که در ارتباط با خلع سلاح تشکیل شده بود به همراه فرانسه مصراً بر این عقیده بودند که کاربرد گاز های اشک آور مشمول پروتکل1925 ژنو بوده و ممنوع می باشد. (آتش هوش، 1371، 89)
در سال 1970 مجمع عمومی در بیست و پنجمین اجلاس خود در ارتباط با موضوع سلاح های شیمیایی و بیولوژیکی قطعنامه 2662 را به تصویب رساند.
در این قطعنامه مجمع عمومی با توجه به علاقه جامعه جهانی به موضوع توسعه روز افزون سلاح های شیمیایی و میکروبی و با یاد آوری قطعنامه های 2454 و 2603 و گزارش کمیته خلع سلاح و همچنین با توجه به گزارش کارشناسان منتخب دبیرکل سازمان ملل و گزارش بهداشت جهانی در ارتباط با موضوع سلاح های شیمیایی و میکروبی، اعلام داشت: «که دست یابی به صلح و امنیت بین المللی همانند نیل به یک خلع سلاح جامع و کامل در تحت نظارت و کنترل موثر بین المللی زمانی انجام پذیر است که هر نوع توسعه، تولید و ذخیره سازی سلاح های شیمیایی و میکروبی که دارای خواص و کاربرد نظامی هستند خاتمه یافته و همچنین تمام زرادخانه های اینگونه سلاح ها نابود گردند.» همچنین در این قطعنامه مجمع عمومی بر لزوم رعایت مقررات پروتکل 1925 ژنو تأکید کرده و از کلیه دولت ها خواست که به آن ملحق شوند و به اصول و اهداف آن احترام بگذارند. مجمع عمومی در این قطعنامه طرح پیش نویس کنوانسیون منع توسعه، تولید و ذخیره سازی سلاح های بیولوژیکی و انهدام آنها را که از سوی دولت انگلستان ارائه شده بود مورد توجه قرار داد و همچنین به طرح پیش نویس کنوانسیون منع توسعه، تولید و ذخیره سازی سلاح های شیمیایی و بیولوژیکی که از سوی شوروی سابق و دیگر کشورهای سوسیالیست ارائه شده توجه کرده و با عنایت به دستور کاری که در ارتباط با موضوع سلاح های شیمیایی و بیولوژیکی از سوی کشور سوئد و 11 کشور دیگر ارائه شده بود به منظور نیل به راه حل مناسبی برای حل مشکلات سلاح های شیمیایی و بیولوژیکی موارد ذیل را مدنظر قرار داد: اولاً بر ضرورت دست یابی به یک توافق همه جانبه در ارتباط با موضوع سلاح های شیمیایی و بیولوژیکی تأکید نمود. ثانیاً بر لزوم بررسی توأم موضوع سلاح های شیمیایی و بیولوژیکی و انجام اقداماتی به منظور منع توسعه و تولید و ذخیره سازی آنها مورد تأیید قرار گرفت. ثالثاً با توجه به اهمیت امر کنترل و بازرسی در یک چنین کنوانسیونی بر لزوم اتخاذ و تدابیری جهت وضع مقرراتی به منظور انجام بازرسی های مؤثر از طریق بین المللی و ملی جهت حصول اطمینان از رعایت و اجرای دقیق ممنوعیت های موضوع این کنوانسیون ها تأکید ورزیده. در آخر از کمیته خلع سلاح خواهان پیگیری تلاش های خود در جهت تدوین کنوانسیونی در ارتباط با این موضوع شده است.( 2662، 1970، UN)
از نکات قابل توجه در این قطعنامه اهمیت فوق العاده ای است که مجمع عمومی برای موضوع سلاح های شیمیایی و بیولوژیکی قائل شده است چه آنکه در قطعنامه مزبور برای اولین بار حفظ صلح و امنیت بین المللی و همچنین خلع سلاح کامل و عمومی را در ارتباط مستقیم با منع توسعه و تولید و ذخیره سازی سلاح های شیمیایی دانسته و دست یابی به صلح و امنیت بین المللی را از این طریق قابل حصول دانسته است. همچنین ارائه طرح های مختلف از سوی کشورها در ارتباط با موضوع سلاح های شیمیایی و بیولوژیکی خود نشانگر اهمیت و حساسیتی است که جامعه جهانی در ابتدای دهه70 برای این موضوع قائل بوده است. و نکته آخر اینکه مجمع عمومی خواهان بررسی توأم موضوع سلاح های شیمیایی و بیولوژیکی و تنظیم کنوانسیون مربوط به آنها بوده است.

دانلود پایان نامه
اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.
رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

مطلب مرتبط :   منابع و ماخذ تحقیقعدالت اجتماعی

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

در سال 1972 مجمع عمومی در تاریخ های 19 ژانویه و 6 دسامبر در بیست و ششمین و بیست و هفتمین اجلاسیه خود طی دو قطعنامه به شماره های 2827 و 2933 ضمن تأکید بر اهمیت پروتکل 1925 ژنو موضوع خلع سلاح شیمیایی را یکی از ارکان خلع سلاح عمومی برای نیل به حفظ صلح و امنیت بین المللی دانسته و هرگونه اقدام در نقض اصول و موضوعات پروتکل 1925 ژنو را قویاً محکوم نموده و همچنین خواستار تدوین کنوانسیونی همانند کنوانسیون منع توسعه، تولید و ذخیره سازی سلاح های بیولوژیکی و انهدام آنها در زمینه سلاح های شیمیایی شده است.( 2827، 1973، UN؛ 2933، 1972، UN)
در 26 دسامبر 1973 مجمع عمومی در بیست و هشتمین اجلاس خود طی قطعنامه شماره 3077 هرگونه پیشرفت در جهت نیل به خلع سلاح کامل و عمومی را منوط به منع و محو تمامی انواع سلاح های کشتار جمعی از جمله سلاح های شیمیایی دانسته، اضافه کرده است این نوع سلاح ها موجب ایجاد وحشت در جهان شده و صریحاً توسط جامعه بین الملل محکوم شده است. همچنین مجدداً بر اهمیت پروتکل 1925 ژنو تأکید کرده و هرگونه نقض اصول و موضوعات آن را محکوم کرده و خواهان الحاق تمامی دولت ها به آن و رعایت و اجرای اصول و اهداف آن شده است. مجمع عمومی در این قطعنامه منع توسعه، تولید و ذخیره سازی سلاح های شیمیایی و انهدام آنها را قدم بسیار مهمی در جهت حفظ صلح و امنیت بین المللی دانسته و از کمیته خلع سلاح خواهان پیگیری فعالیت های خود در جهت ادامه مذاکرات تا نیل به یک توافق جامع در جهت تدوین کنوانسیون مربوط شده است.( 3077، 1973، UN)
مجمع عمومی در تاریخ 30 دسامبر 1974 به موجب قطعنامه 3256 با تأکید بر مفاد قطعنامه قبلی و تأکید بر مؤثر و مفید بودن کنوانسیون منع توسعه، تولید و ذخیره سازی سلاح های بیولوژیکی و انهدام آنها و دعوت از کلیه کشورها برای الحاق به آن خواهان اجرای مفاد این کنوانسیون و پیگیری مذاکرات برای دست یابی به یک توافق جهت اتخاذ تدابیر لازم به منظور ایجاد یک ممنوعیت برای توسعه، تولید و ذخیره سازی سلاح های شیمیایی و انهدام آنها شده است.( 3256، 1974، UN)
مجمع عمومی در تاریخ 15 ژانویه 1976 طی قطعنامه 3465 با تأکید بر مفاد قطعنامه های قبلی خود از کمیته خلع سلاح خواسته است که مذاکرات مربوط به تدوین کنوانسیون منع توسعه، تولید و ذخیره سازی سلاح های شیمیایی و انهدام آنها را به عنوان یک موضوع اساسی و بسیار مهم پیگیری کرده و همچنین از کلیه دولت ها درخواست کرده که به منظور پیشرفت این مذاکرات کلیه امکانات و تسهیلات لازم استفاده نمایند.( 3465، 1976، UN)
مجمع عمومی طی قطعنامه 65/31 در تاریخ هفتم ژانویه 1977 ضمن تکرار نظریات خود در قطعنامه های قبلی، از کمیته خلع سلاح خواهان تعریف دقیق عوامل شیمیایی که مشمول ممنوعیت کنوانسیون می باشند، شده و همچنین تصریح کرده است که هر گونه توافقی در جهت منع کامل توسعه، تولید و ذخیره سازی سلاح های شیمیایی و انهدام آنها نبایستی مانع از استفاده علمی و تکنولوژیکی از این مواد برای توسعه اقتصادی کشورها گردد.( 31/65 ، 1977، UN)

در 16 ژانویه 1978 مجمع عمومی در سی و دومین اجلاسیه که اولین اجلاس ویژه این مجمع برای خلع سلاح بود طی قطعنامه 77/32 بر لزوم انعقاد کنوانسیون جدیدی برای منع سلاح های شیمیایی تأکید کرده و خواهان ارائه طرح و ابتکار مشترک آمریکا و شوروی سابق در جهت تنظیم پیش نویس کنوانسیون شده است. مجمع همچنین در این قطعنامه خطرات ناشی از سلاح های شیمیایی را در عدم تدوین و انعقاد این کنوانسیون گوشزد کرده است و مجمع در پایان خواهان وضع قوانین مشخص برای اجراء و اعمال بازرسی مؤثر و مطمئن در جهت اجرای دقیق مفاد کنوانسیون شده است.( 32/77، 1978، UN)
در سال 1979 مجمع در تاریخ 10 ژانویه 1979 طی قطعنامه 59/33 منع کامل و مؤثر توسعه، تولید و ذخیره سازی سلاح های شیمیایی و انهدام آنها را به عنوان یکی از ضروری ترین اقدامات لازم جهت نیل به خلع سلاح دانسته و از آن به عنوان یکی از موضوعات بسیار مهم و اساسی در مذاکرات خلع سلاح نام برده است. همچنین مجمع در این قطعنامه از عدم تدوین و انعقاد کنوانسیون خلع سلاح شیمیایی ابراز تأسف کرده است.( 59/33، 1979، UN)
در سال 1980 مجمع عمومی طی قطعنامه 114/35 در تاریخ 12 دسامبر 1980 که با 78 رأی موافق و 17 رأی مخالف و 26 رأی ممتنع به تصویب رسید تصمیم گرفت که تحقیقات بی طرفانه ای برای بررسی اتهامات مربوط به استفاده از سلاح های شیمیایی در نقاط مختلف جهان به عمل آورد و از دبیرکل خواست که با کمک کارشناسان این کار را انجام دهد ولی کارشناسان نتوانستند به نقاط مورد نظر سفر کنند و در نتیجه این امر ناقص ماند.( 144/35، 1980، UN)
کنفرانس خلع سلاح سازمان ملل که از ابتدای دهه 70 موضوع سلاح های شیمیایی را مورد بررسی قرار می داد در سال 1980 به تعیین و تشکیل یک کمیته تخصصی جهت بحث و بررسی و در نهایت تدوین پیش نویس کنوانسیون منع سلاح های شیمیایی اقدام نمود. در سال 1981 این کمیته مبادرت به تنظیم 18 سند راجع به ارکان و اصول کنوانسیون مربوطه نمود که عبارت بودن از فوریت امر، تعاریف و معیارها، اعلام ذخیره ها و امکانات تولیدی، نابودسازی و انهدام، بازرسی، کنترل و ارتباط این کنوانسیون با دیگر معاهدات و کنوانسیون های مربوطه.(آتش هوش، 1371، 100و99)
در همین سال مجمع عمومی در 9 دسامبر مبادرت به صدور قطعنامه 96/36 نمود که طی آن با تأیید قطعنامه های قبلی و الزام به رعایت اصول و موضوعات پروتکل 1925 ژنو، از تولید نوع جدیدی از سلاح های شیمیایی ابراز نگرانی نمود و از کمیته خلع سلاح شیمیایی خواست تا همچنان به کار خود در خصوص تدوین کنوانسیون منع توسعه، تولید و انباشت سلاح های شیمیایی و انهدام آنها ادامه دهد. همچنین مجمع از دولت های آمریکا و شوروی سابق درخواست کرد تا مذاکرات خود را از سر بگیرند و گزارش کار خود را به کمیته خلع سلاح ارائه دهند.( 96/36، 1981، UN)
در سال 1982 علی رغم اهمیت روز افزون به این موضوع مجمع عمومی در نشست اختصاصی خود برای خلع سلاح تلاش با فعالیت چشمگیری در این خصوص بعمل نیاورد لیکن در این جلسه نماینده شوروی سابق سندی حاوی پیشنهادات کشور متبوع خود را در ارتباط با مقررات اساسی کنوانسیون منع سلاح های شیمیایی ارائه داد.
در همین سال مجمع عمومی در تاریخ 13 دسامبرطی قطعنامه 98/37 با اعلام اعتقاد به لزوم تدوین کنوانسیونی برای منع سلاح های شیمیایی و نیل به یک خلع سلاح کامل تحت نظارت بین المللی و با ابراز تأسف از پیشرفت و توسعه کیفی سلاح های شیمیایی به خصوص تولید سلاح های ترکیبی و ابراز این امر که تولید این گونه سلاح ها مشکل عمده ای در راه تدوین کنوانسیون و نیل به خلع سلاح کامل شیمیایی می باشد، از کلیه دولت ها درخواست کرده که ضمن خودداری از ایجاد هر گونه اشکالی در راه مذاکرات نسبت به همکاری و ایجاد تسهیلات لازم برای پیشرفت سریعتر این مذاکرات و حصول یک توافق جامع اقدام لازم بعمل آورند. همچنین مجمع عمومی در این قطعنامه از دولت های آمریکا و شوروی سابق می خواهد که مذاکرات دو جانبه خود را در جهت ممنوعیت سلاح های شیمیایی ادامه دهند.( 98/37، 1982، UN)
مجمع عمومی در تاریخ 20 دسامبر 1983 به موجب قطعنامه 187/38 ضمن یاد آوری قطعنامه های قبلی، نگرانی خود را از تولید و گسترش سلاح های شیمیایی ترکیبی و مضاعف ابراز نمود. مجمع همچنین همانند قطعنامه های قبلی از کمیته خلع سلاح درخواست کرد تا با سرعت بیشتر و تشدید مذاکرات نسبت به تدوین کنوانسیون گام بردارد. در پایان مجمع عمومی از شورای امنیت خواست تا با تشکیل گروه مشاور متخصص مراحل تدوین و تکمیل کنوانسیون را تعقیب و پیگیری نماید. (187/38، 1983، UN)
در سال1984 نماینده آمریکا طرح و پیشنهادی شامل یک متن کامل برای تدوین یک کنوانسیون در منع سلاح های شیمیایی به مجمع عمومی ارائه کرد. همچنین موضوع سلاح های شیمیایی در دستور کار مذاکرات دو جانبه دو ابر قدرت در سال 1985 قرار گرفت.
مجمع عمومی در تاریخ 12 دسامبر 1984 طی قطعنامه 65/39 ضمن تأکید بر لزوم رعایت مقررات و اصول و موضوعات پروتکل 1925 ژنو و کنوانسیون منع توسعه، تولید و ذخیره سازی سلاح های بیولوژیکی و انهدام آنها و درخواست از کلیه دولت ها برای رعایت مقررات موجود در محکوم نمودن استفاده از این گونه سلاح ها از کاربرد سلاح های شیمیایی در جنگ های مختلف ابراز تأسف کرده و خواهان تلاش جهانی برای حمایت از بشریت در مقابل تهدید این گونه سلاح ها شده است. همچنین مجمع عمومی با ابراز خوشحالی از تلاش های به عمل آمده در جهت ایجاد یک ممنوعیت مؤثر بین المللی خواستار افزایش تلاش های کمیته ویژه سلاح های
شیمیایی در تدوین هر چه سریعتر کنوانسیون مربوطه شده است.( 65/39، 1984، UN)
طی مذاکرات سال 1985 کمیته ویژه سلاح های شیمیایی به یک سری موفقیت ها و پیشرفت های در ارتباط با موضوع چگونگی بازرسی دست یافت. مجمع عمومی نیز در این سال مجدداً بر این مسئله با توجه خاص نگریست و طی تصویب قطعنامه 92/40 در تاریخ 12 دسامبر 1985 ممنوعیت کاملو مؤثر توسعه، تولید و ذخیره سازی سلاح های شیمیایی و انهدام آنها را به عنوان یک اقدام اساسی و مهم در راه نیل به خلع سلاح عمومی دانسته و ضمن تأکید مجدد بر اهمیت و اعتبار پروتکل 1925 ژنو اعلام داشت که به منظور حفظ نوع بشر هر گونه امکان

مطلب مرتبط :   منابع و ماخذ تحقیقحق تعیین سرنوشت
دسته‌ها: پایان نامه حقوق

دیدگاهتان را بنویسید