دانلود پایان نامه

تأثیر 50 درصد فسفر زیستی +50 درصد فسفر شیمیایی، ممکن است به توانایی باکتریهای حل کننده فسفات موجود در کود در افزایش آزادسازی فسفر از منابع نامحلول فسفر نسبت داد. از آنجا که تعداد دانه در بلال و وزن هزار دانه که از اجزای اصلی عملکرد دانه هستند، با کاربرد کود زیستی افزایش مییابد در نتیجه سبب افزایش عملکرد دانه در هکتار نیز خواهد شد (Yosefi et al., 2011). تحقیقات نشان میدهد که تلقیح بذر با باکتری، موجب افزایش معنیدار عملکرد و اجزاء عملکرد ذرت گردیده است (Samarbakhsh et al., 2009).
جدول 4-7: برهمکنش نسبتهای مختلف کشت و کودهای فسفری بر عملکرد دانه خلر
نسبتهای کشت خلر:ذرت
کود فسفری
عملکرد دانه (تن در هکتار)

شاهد
defg70/3
0:100
زیستی
bcd94/3

شیمیایی
abc39/4

50 % زیستی +50 % شیمیایی
ab44/4

شاهد
cde84/3
25:75
زیستی
d-g66/3

شیمیایی
d-g69/3

50 % زیستی +50 % شیمیایی
a57/4

شاهد
efg25/3
50:50
زیستی
def76/3

شیمیایی
d-g48/3

50 % زیستی +50 % شیمیایی
d-g62/3

شاهد
fg22/3
75:25
زیستی
efg25/3

شیمیایی
g12/3

50 % زیستی +50 % شیمیایی
fg21/3
میانگینهایی که دارای حداقل یک حرف مشابه هستند، اختلاف معنیداری در سطح احتمال 5% با هم ندارند (آزمون دانکن).

4-2-5 – عملکرد بیولوژیک خلر
نتایج تجزیه واریانس حاکی از آن است که عملکرد بیولوژیک به طور بسیار معنیداری تحت تاثیر مکان قرار گرفت (جدول4-6). مناسبتر بودن شرایط آب و هوایی در بردسیر برای خلر سبب شد که عملکرد بیولوژیک این گیاه در بردسیر 36/7 درصد بیشتر از کرمان بود و از نظر آماری در دو گروه متفاوت قرار گرفتند (نمودار 4-18).

نمودار 4-18: متوسط عملکرد بیولوژیک خلر تحت تاثیر مکان کاشت

عملکرد بیولوژیک در سطح 5 درصد تحت تاثیر تیمار کود فسفری و در سطح 1 درصد تحت تاثیر نسبتهای کشت و برهمکنش آنها قرار گرفت (جدول 4-6). بیشترین عملکرد بیولوژیک با عدم اختلاف معنیداری در کشت خالص و مخلوط 25:75 خلر و ذرت و کمترین آن در مخلوط 75:25 خلر و ذرت مشاهده شد (جدول 4-8). راجسوارا (2002) با بررسی و مقایسه کشت مخلوط و خالص نعناع و رز نتیجه گرفت که عملکرد بیولوژیک نعناع در کشت مخلوط کمتر بود. در این راستا مورئیر (1989) بیان کرد عملکرد ماده خشک یولاف و ماشک علوفهای در کشت مخلوط کمتر از عملکرد کشت خالص یولاف بود. نتایج نشان میدهد با تغییر از کشت خالص به سمت کشت مخلوط، از عملکرد بیولوژیک خلر کاسته شد و میتوان این گونه نتیجه گیری نمود که با افزایش رقابت بین گونهای، رقابت بر سر آب و مواد غذایی بیشتر شده و عملکرد بیولوژیک کاهش یافته است. در کشت خالص خلر بین تیمارهای کودی اختلاف معنیداری مشاهده شد، در مخلوط 50:50 خلر و ذرت بین مصرف کودهای زیستی، شیمیایی و 50 درصد فسفر زیستی+50 درصد فسفر شیمیایی اختلاف معنیداری مشاهده نشد (جدول 4-8). در مخلوط 25:75 خلر و ذرت نیز بین کاربرد فسفر زیستی و شیمیایی اختلاف معنیداری وجود نداشت، اما مصرف 50 درصد فسفر زیستی+50 درصد فسفر شیمیایی با اختلاف معنیداری، عملکرد بیولوژیک خلر را 17/23 درصد افزایش دادند. بیشترین عملکرد بیولوژیک خلر، از کشت خالص خلر و مخلوط 25:75 خلر و ذرت همراه با مصرف 50 درصد کود فسفر زیستی +50 درصد فسفر شیمیایی و کاربرد فسفر شیمیایی حاصل گردید (جدول 4-8).
کودهای زیستی به واسطه تولید هورمونهای اکسین و جیبرلین، رشد اندامهای هوایی گیاه را افزایش می دهند. فیتوهورمونها همچنین سبب تکثیر و افزایش جذب ریشه و در نتیجه افزایش عملکرد بیولوژیک میشود (Samarbakhsh et al., 2009).
جدول 4-8: برهمکنش نسبتهای مختلف کشت و کودهای فسفری بر عملکرد بیولوژیک خلر
نسبتهای کشت خلر:ذرت
کود فسفری
عملکرد بیولوژیک (تن در هکتار)

مطلب مرتبط :   رضایتمندی، ارزش ادراک شده، رضایتمندی مشتری، رضایت مشتری

شاهد
e80/6
0:100
زیستی
cd40/7

شیمیایی
b60/8

50 % زیستی +50 % شیمیایی
a30/8

شاهد
e20/7
25:75
زیستی
c90/7

شیمیایی
c60/8

50 % زیستی +50 % شیمیایی
a90/8

شاهد
f50/6
50:50
زیستی
de7

شیمیایی
de04/7

50 % زیستی +50 % شیمیایی
cd01/7

شاهد
f32/6
75:25
زیستی
e80/6

شیمیایی
cd90/6

50 % زیستی +50 % شیمیایی
c80/6
میانگینهایی که دارای حداقل یک حرف مشابه هستند، اختلاف معنیداری در سطح احتمال 5% با هم ندارند (آزمون دانکن).

4-2-6 – شاخص برداشت خلر
بر اساس نتایج بدست آمده مشخص گردید که شاخص برداشت به طور معنیداری تحت تاثیر کود فسفری، نسبتهای کشت و برهمکنش آنها قرار گرفت اما اثر مکان و برهمکنش مکان در تیمارهای آزمایشی بر شاخص برداشت معنیدار نشد (جدول 4-6). بالاترین میزان شاخص برداشت با مقدار 85/49 درصد در تیمار کودی 50 درصد کود فسفر زیستی +50 درصد فسفر شیمیایی در کشت خالص خلر بدست آمد.
البته در این رابطه بین تیمار کودی 50 درصد کود فسفر زیستی +50 درصد فسفر شیمیایی در کشت خالص خلر و مخلوط 25:75 خلر و ذرت تفاوت معنیداری مشاهده نشد. کمترین میزان شاخص برداشت در کشتهای مخلوط 50:50 و 75:25 خلر و ذرت، در شرایط عدم مصرف کود با مقدار 34 درصد بدست آمد (جدول 4-9).

جدول4-9: برهمکنش نسبتهای مختلف کشت و کودهای فسفری بر شاخص برداشت
نسبتهای کشت خلر:ذرت
کود فسفری
شاخص برداشت (%)

شاهد
ef37
0:100
زیستی
de10/40

شیمیایی
be45

50 % زیستی +50 % شیمیایی
a85/49

شا
هد
ef37
25:75
زیستی
cd30/41

شیمیایی
cd42

50 % زیستی +50 % شیمیایی
ab48

شاهد
f34
50:50
زیستی
de40/38

شیمیایی
de65/38

50 % زیستی +50 % شیمیایی
de26/40

شاهد
f34
75:25
زیستی
de02/37

شیمیایی
de17/40

50 % زیستی +50 % شیمیایی
cde41

میانگینهایی که دارای حداقل یک حرف مشابه هستند، اختلاف معنیداری در سطح احتمال 5% با هم ندارند (آزمون دانکن).

4-3 – ارزیابی کشت مخلوط
کشت مخلوط در رابطه با ذرت سبب افزایش نسبت برابری زمین به بیش از یک گردید، به طوریکه در مخلوط 75:25،50:50 و 25:75 خلر و ذرت به ترتیب نسبت برابری زمین 25/1، 17/1 و 19/1 گردید (جدول 4-10). در مقابل اجرای سیستمهای مختلف کشت مخلوط سبب شد که نسبت برابری زمین در رابطه با خلر کمتر از یک گردد، بهطوریکه در مخلوط 75:25، 50:50 و 25:75 خلر و ذرت به ترتیب نسبت برابری زمین 79/0، 86/0 و 96/0 محاسبه شد، اما در مجموع نسبت برابری کل در تمام سیستمهای کشت مخلوط بیشتر از یک گردید و بیشترین آن (15/2) از مخلوط 25:75 خلر و ذرت حاصل شد (جدول 4-10). افزایش نسبت برابری زمین در گندم- نخود (Banik et al., 2006) و ذرت – آفتابگردان (هاشمی دزفولی و همکاران، 1379) نیز گزارش گردیده است.
اگر چه در کشت مخلوط غلات با لگوم، جزء غله میزان عملکرد ترکیبی کشت مخلوط را تعیین مینماید و عملکرد جزء لگوم معمولاً به میزان زیادی در تراکمهای بالای جزء غله، کاهش مییابد، اما بازده سیستم معمولاً از روند و تغییرات محصول جزء لگوم پیروی میکند. دلیل این امر آن است که نسبت برابری زمین، حاصل ترکیبی از عملکردهای نسبی هر دو جزء (غله و لگوم) میباشد (Banik et al., 2006). هر مقدار افزایش در میزان عملکرد نسبی لگوم، تأثیر زیادی بر نسبت برابری زمین دارد. علاوه بر این، جزء لگوم در یک سیستم کشت مخلوط به طور معمول ارزش غذایی و ریالی بیشتری نسبت به جزء غله دارد (Akunda, 2001).

مطلب مرتبط :   منابع و ماخذ پایان نامهزنان زندان، نهاد خانواده، محل سکونت، فرار از منزل

جدول 4-10: تاثیر نسبتهای مختلف کشت مخلوط ذرت و خلر بر نسبت برابری زمین
نسبت برابری زمین
نسبتهای کشت ذرت:خلر

75:25
50:50
25:75
ذرت
25/1
17/1
19/1
خلر
79/0
86/0
96/0
کل
04/2
03/2
15/2

4- 4- ویژگی های کیفی علوفه
4-4-1 – درصد ماده خشک قابل هضم (11DMD)
ماده خشک قابل هضم اغلب نماینده انرژی قابل هضم میباشد و بهبود قابلیت هضم از مهمترین برنامههای اصلاحی گیاهان علوفهای میباشد. چرا که قابلیت هضم بالا کارایی تبدیل عناصر مغذی را بوسیله دام، بهبود میبخشد (Coleman and Moore, 2003).
نتایج حاصل از تجزیه واریانس نشان داد که ماده خشک قابل هضم تحت تأثیر مکان قرار نگرفت (جدول 4-11). اما با این وجود میزان ماده خشک قابل هضم در بردسیر 41/17 درصد بیشتر از کرمان بود (نمودار 4-19). علت آن را می توان به رشد مطلوبتر و بیشتر خلر در شرایط آب و هوایی سردتر بردسیر نسبت داد.

جدول4-11 : مقادیر میانگین مربعات در تجزیه مرکب دادهها برای درصد قابلیت هضم ماده خشک، الیاف حاصل از شوینده خنثی و الیاف حاصل از شوینده اسیدی تحت تاثیر مکان، نسبتهای کاشت و کود فسفری
منابع تغییرات
درجه
آزادی
درصد قابلیت هضم ماده خشک
الیاف حاصل از
شوینده خنثی
الیاف حاصل از
شوینده اسیدی
مکان
1
ns94/151
**46/1479
**60/338
تکرار در مکان
4
**11/287
**85/283
**02/256
نسبتهای کشت
4
**91/503
**31/321
**91/383
کود فسفری
3
*97/130
*05/48
**60/150
نسبتهای کشت×کود فسفری
12
**03/139
ns12/66
ns38/41
مکان × نسبتهای کشت
4
ns27/88
ns27/41
ns27/21
مکان × کود فسفری
3
ns36/115
ns36/36
ns36/41
مکان×نسبتهای کشت ×کود فسفری
12
ns99/11
ns75/15
ns99/50
خطا
76
80/42
26/45
08/27
*و **: به ترتیب معنی دار در سطح 5 و 1 درصد و :ns عدم وجود اختلاف معنی دار

نمودار 4-19: درصد قابلیت هضم ماده خشک تحت تاثیر مکان کاشت


دیدگاهتان را بنویسید