شاید باور این حقیقت کمی سخت باشه که طی چند پارسال، تعداد استارتاپای موفق خارجی که بیشتر از یک میلیارد دلار ارزش دارن، رشد چشم گیری داشتن. در این بین طبقه ی جدیدی از کار و کاسبیا به دنیا اومد؛ شرکتایی که ارزشی بالاتر از ۱۰ میلیارد دلار داشتن. این استارتاپای موفق خارجی علاوه بر دنبال کردن تأمین پولی بیشتر و بیشتر، همیشه خصوصی باقی می مونن. امروز برایتون درباره پنج کار و کاسبی از بزرگ ترین استارتاپای موفق خارجی نوشته ایم. کار و کاسبی های بزرگی که بیشتر از ۱۰ میلیارد دلار ارزش گذاری شدن.

 

  • داستان پر ماجرای زندگی و موفقیت جک ما
  • چرا قبل از راه اندازی یک کسب وکار باید خود رو بشناسیم؟
  • بهترین ایده های استارتاپی که می تونه واسه یک کارآفرین جذاب باشه

اوبر

ارزش: ۶۸ میلیارد دلار

دو کارآفرین سریالی به نامای تراویس کالانیک (Travis Kalanick) و گرت کمپ (Garrett Camp) در سال ۲۰۰۹ اَپی واسه گوشیای هوشمند ارائه دادن که می تونست با فشار یک دکمه، تاکسی شخصی واسه افراد بگیره. سال بعد شرکت اوبر (Uber) در شهر محل زندگی اونا، یعنی سان فرانسیسکو راه افتاد. این کاربلدهای جوون ، پشت فرمون خودروهای لینکلن تاون کار خود، این کلان شهر پر از فناوری رو با ارائه بهترین خدمات ممکن درمی نوردیدند.

مسافران عاشق این راحتی در فراخوانی تاکسی بودن، رانندگان منبع درآمدی اضافی داشتن، اوبر هم با به جیب زدنِ ۲۰ درصد از هر سفر، کسب وکاری واسه خودش راه انداخت. با تشکیل مدل کسب وکار اوبر، این اپ شاهد رشد جهانی زیادی بود و طی پنج سال، خدماتش رو به بیشتر از ۲۷۰ شهر در سرتاسر دنیا گسترش داد.

با موفقیت این شرکت، سروکله ی اپای دیگری که از اون تقلید می کردن، مثل لیفت (Lyft) و سایدکار (Sidecar) هم پیدا شد و هم زمان سروصدای اعتراض صنعت تاکسیرانی و کسائی که نگران امنیت اینجور سفرهایی بودن هم بلند شد. خیلی زود خدمات اوبر در نوادای آمریکا و در بخشایی از هند، چین و تایلند ممنوع شد. آقای کالانیک (Kalanick)، مدیر عامل اوبر، با دیدگاه های شک برانگیز و روشای رقابتیِ بی رحمانه ای روبه رو شد اما سرمایه گذارانی که شاهد رسیدن ارزش این شرکت به ۶۸ میلیارد دلار در سال ۲۰۱۶ بودن، هر روز بیشتر از گذشته عاشق ی اون می شدن؛ ارزشی که فیس بوک رو با رکورد ۵۰ میلیارد دلار واسه یک کار و کاسبی خصوصیِ طبق سرمایه گذاری عام گذرونده بود.

اوبر با داشتن میلیاردها دلار سرمایه، شبکه زیادی از وکلا و لابی گران و همین طور با پشتیبانی دیوید پلوف (David Plouffe)، فعال سیاسی کهنه کار، در تلاشه تا راه قانونی رو صاف کنه و خدماتش رو با قوانین شهری منطبق سازه.

این شرکت واسه مقابله با مشکلات قانونی و رقبای محلی، میلیاردها دلار در سرتاسر دنیا هزینه می کنه، اما بزرگ ترین بازار پنهون ی خود، یعنی چین رو از دست داد. اوبر واسه مقابله با شرکت دیدی چاکسینگ هزینه زیادی کرد، اما نتونست از پسِ اون بربیاید و درعوض، روش عملیاتی خود رو در تبادل سهامی به ارزش تقریبا ۲۰ میلیارد دلار به این کار و کاسبی محلی فروخت.

آقای کالانیک درنهایت می خواد اوبر رو از یک تأمین کننده ی خدمات حمل و نقل واسه افراد، به تأمین کننده ی تدارکات شهری تکامل پیدا کردی تبدیل کنه که همه افراد، جنسا و خدمات رو از نقطه الف به ب برسونه. این روزها این شرکت مشغول پیشرفت ی خودروهای خودران و آزمایش تحویل غذا و باره.



دیدی چاکسینگ

ارزش: ۵۰ میلیارد دلار

دیدی داچ (Didi Dache) و کودی داچ (Kuaidi Dache) دو اپ بزرگ تاکسی اینترنتی در چین، در فوریه ی ۲۰۱۵ طی توافقنامه ای باهم ترکیب شدن و این پایانی بر رقابتای شدید اونا بر سر جذب مشتری و همین طور ایجاد یک نقش آفرین غالب در این بخش بود. این معامله، سرمایه گذارانی رو که شامل دو حریفِ قدیمی تر، یعنی هلدینگ گروه علی بابا (Alibaba Group Holding Ltd) و هلدینگ تنسنت (Tencent Holdings Ltd) بودن هم ترکیب کرد.

شرکت جدید با نام دیدی چاکسینگ (Didi Chuxing) به اونقدر ابرقدرتی در اپای تاکسی تبدیل شد که حتی بزرگ ترین کار و کاسبی دنیا در این مورد یعنی اوبر رو هم گذروند. اول سال ۲۰۱۶، اوبر طی مبادله سهامی به ارزش تقریبا ۲۰ میلیارد دلار، عملیات چین خود رو به دیدی فروخت. هر دوی این شرکتا مبالغ هنگفتی واسه تحریک رانندگان و مسافران هزینه می کردن و هر یک سرمایه های جدید رو واسه کشاندنِ ترافیک به خدمات خودشون افزایش می دادن. حالا اوبر در کنار اپل، علی بابا و تنسنت، بزرگ ترین سهامدارِ دیدیه.

مطلب مرتبط :   استراتژی چیست؟

دیدی به دنبال گسترش بازار خود بالاتر از مرزهای چینه. جین لو (Jean Liu) مدیر دیدی گفته این شرکت مشغول آزمایش بازارهای جدیده تا وارد اونا شه و چه بسا با شرکتای فراخوانی خودروی فعلی اون بازارها همکاری یا اونا رو کامل کنه.

تا سپتامبر ۲۰۱۶، دیدی حدود ۲۰ میلیارد دلار به شکل سالیانه دریافتی داشت و روزانه ۲۰ میلیون سفر رو در ۴۰۰ شهر ترتیب می داد. دیدی هم مثل اوبر مقدار کمی از اون دریافتیا رو به عنوان درآمد از رانندگانش دریافت می کنه.

هم دیدی و هم کودی در سال ۲۰۱۲ تأسیس شدن و با علی بابا در رابطه هستن. کودی در هانگژو تأسیس شد، همون جایی که علی بابا هم مستقره و این غول اینترنتی نقش مهمی در گسترش این اپ بازی کرد. کاربران کودی می تونستن پول تاکسی خود رو با علی پی پرداخت کنن؛ سیستم پرداخت آنلاینی که به وسیله شرکت خدمات پولی وابسته به علی بابا اداره می شه.

دیدی داچ موجود در پکن هم به وسیله اون چنگ (Wei Cheng) بنیان گذاشته شد؛ کسی که پیش از اون به مدت تقریبا هشت سال واسه شرکت تجارت الکترونیک علی بابا کار می کرد. یکی از سرمایه گذاران بزرگِ دیدی، تنسنت؛ حریف اصلی علی باباه که کسب وکارهای اصلی اش عبارت از شبکه های اجتماعی و بازیای آنلاین هستن.



شیائومی

ارزش: ۴۶ میلیارد دلار

وقتی پای طرفداران پرانرژی پیش میاد، جدای از شرکتای اپل و گوگل، شرکتای فناوری کمی هستن که بتونن با شیائومی (Xiaomi) چین رقابت کنن. طرفداران این سازنده گوشیای هوشمند (که اسمش در چینی به معنای «کمی برنج» است)، رنج سفر رو به جون می خرن تا شاهد عرضه محصول جدید شرکت محبوب شون باشن. اونا در اعیاد مختلف، واسه لی جون (Lei Jun)، بنیان گذار این شرکت هدایای دست ساز هم می فرستند!

به همین دلیله که شیائومی تنها پس از چار سال به بزرگ ترین فروشنده گوشیای هوشمند در چین تبدیل شد. در دسامبر سال ۲۰۱۴ و بعد از بستنِ دور تأمین پولی جدیدی به مبلغ ۱٫۱ میلیارد دلار، با ارزش ۴۶ میلیارد دلار، ارزشمندترین کار و کاسبی دنیا هم شد.

راز موفقیت شیائومی، ترکیب گوشیای هوشمند که خودشون هم دادوستد هنگفتی حساب می شن با درک درستی از شبکه های اجتماعی بوده. این شرکت به طور همیشگی گوشیایی با ویژگیای پیشرفته عرضه کرد که با برندهای جلو رفتن جهانی قابل رقابت هستن، اما فرق قیمت قابل توجهی دارن. جواب انگار و به روزرسانی هفتگیِ رابط کاربری هم جزء دلایل معروفیت شیائومی هستن؛ به روزرسانیایی که بیشتر طبق پیشنهادهای مشتریان در شبکه های اجتماعی انجام می شن.

آقای لی نقش مهمی هم در محبوبیت شیائومی بازی می کنه، چراکه سخنران کاریزماتیکیه که واسه زیبایی گراییِ معرفی اجناس جدید از هم بنیان گذاری فقید اپل، استیو جابز الهام گرفته. آقای لی پیش از راه انداختن شیائومی، مدیر عامل کینگ سافت، تولیدکننده ی چینی نرم افزار و همین طور سرمایه گذار فرشته بود. اون گروه برجسته ای از مدیران، ازجمله گوگلیای سابق رو واسه راه اندازی شیائومی دور هم جمع کرد.

این شرکت با فروش بیشتر محصولاتش به شکل آنلاین و بازاریابی دهن به دهن از راه هوادارانش، هزینه ها رو پایین نگه می داره. فرمول فوق العاده ای بوده، اما موقعی به بوته ی آزمایش گذاشته میشه که شیائومی با رقابت سرسختانه تری در چین روبه رو شده و یا بخواد خارج از مرزها هم گسترش یابد. پس از چند سال رشد سه رقم درصدی، شیائومی واسه اولین بار در سال ۲۰۱۵ نتونست به هدف مقدار فروشش برسه.



ایربی ان بی

ارزش: ۳۱ میلیارد دلار

شرکت ایربی ان بی (Airbnb) که در اصل ایربد ان برکفست (AirBed & Breakfast) نامیده می شد، نام خود رو از تشکای بادی ای گرفته که هم بنیان گذاران اون، برایان چسکی (Brian Chesky) و جو گبیا (Joe Gebbia) در اکتبر سال ۲۰۰۷ در آپارتمان خود واقع در سان فرانسیسکو به چند ناشناس کرایه دادن تا بتونن از پس پرداخت اجاره خونه شون بربیایند.

این دو نفر تصمیم گرفتن از این ایده واسه راه اندازی کار و کاسبی استفاده کنن و این شد که سروکله ی سومین هم بنیان گذار، یعنی ناتان بلکارچک (Nathan Blecharczyk) هم پیدا شد تا با کمک هم، بازار آنلاینی بسازند که صاحبان خونها و آپارتمانایی رو که اتاق اضافی واسه کرایه دارن، به مسافرانی که به دنبال جانشین کم هزینه تری واسه هتل می گردن، رابطه دن.

این کسب وکار در اول اصلا توجه سرمایه گذاران رو جلب نکرد. بنیانگذار وای کامبینیتر (Y Combinator)، پُل گراهام (Paul Graham) اونو «ایده ای افتضاح» نامید؛ البته اون ایربی ان بی رو در شتاب دهنده کار و کاسبی خود قبول کرد، چون که بنیان گذارانش رو دوست داشت.

مطلب مرتبط :   استراتژی رهبری هزینه و ویژگی‌های آن

این کار و کاسبی، پس از شروع آهسته ای که داشت، کم کم تبدیل به پایگاه داده آنلاین بزرگی از گزینه های مسکونی شد که به کاربرانش اجازه می داد هر چیزی رو، از خونه های درختی در کالیفرنیا گرفته تا آسیاب بادیِ قرن هجدهمی در فرانسه، تا خونه های ساحلی بوهمی در ریو رو کرایه کنن. بعد هم سرمایه گذاران پا وسط گذاشتن، بیشتر از ۳ میلیارد دلار سرمایه جمع شد و ارزش این کار و کاسبی دو هتل زنجیره ای بزرگ، یعنی شرکت ویندهام ورلدواید (Wyndham Worldwide Corp) و شرکت هتلای ات (Hyatt Hotels Corp) رو گذروند.

حالا مالکین هتلا جزئی از اتحاد گروه هایی هستن که سعی می کنن مانع گسترش این کار و کاسبی شن، با این دلیل که جایای اجاره ایِ کوتاه مدت نه خیلی سامان یافته ی این سایت، واسه امنیت عمومی خطر داره، برهم زننده ی قوانین نواحی مسکونی هستن و جایای اجاره ایِ بلندمدتِ مقرون به صرفه رو به نابودی میکشونه.

اریک اشنایدرمن (Eric Schneiderman)، دادستان کل نیویورک، ادعا نمود که تقریبا سه چهارمِ جایای اجاره ایِ ایربی ان بی غیرقانونی هستن و دولت هم جریمه ای بالغ بر ۷۵۰۰ دلار واسه کسائی تعیین نمود که جایای اجاره ای رو به مدت کمتر از ۳۰ روز در مجتمعای ساختمانی در نیویورک تبلیغ کنن. این قانون محدود کردن رشد ایربی ان بی رو در یکی از بزرگترین بازارهایش با تهدید روبرو کرد.

این شرکت در نوامبر سال ۲۰۱۶ پا رو از کسب وکار اصلی اش، یعنی به اشتراک گذاشتن خونه بالاتر گذاشت و تورها و گشت وگذارهایی ارائه داد که باعث شد بیشتر از قبل به آژانس مسافرتی تکامل پیدا کردی تبدیل شه. این کار و کاسبی درنظر داره کم کم رزرو رستوران، پرواز و کرایه ی اتومبیل رو هم به خدماتش اضافه کنه.



اسپیس اکس

ارزش: ۲۱ میلیارد دلار

ایلان ماسک (Elon Musk)، کارآفرین سریالی، بیشتر از ۱۳ سال پیش، بخشی بزرگی از سرمایه شخصیِ خود رو واسه ایجاد شرکت فضایی جدیدی به خطر انداخت، اما سه موشک اولش خراب بودن، شش سال طول کشید تا آخرش یک موشک تونست به موفقیت برسه و مشتریان احتمالی و مقامات کهنه کار این صنعت هم ناامیدانه اونو آسون لوح خطاب کردن.

شرکت فناوریای کشف فضایی (Space Exploration Technologies Corp) با سرمایه گذاران اندکش، در اول فقط با چند ده کارمند کار خود رو شروع کرد. با وجود این، از همون شروع قدرتای هوافضای جهانی مثل شرکت بوئینگ (Boeing Co)، شرکت لاکهید مارتین (Lockheed Martin Corp) و آریان اسپیس فرانسه (Arianespace) رو مردانه به رقابت کشید. این شرکت قول داد موشکا و فضاپیماها رو به روش جدیدی طراحی کرده و بسازه.

اسپیس اکس (SpaceX) به عنوان شرکتی شناخته شده در سرتاسر دنیا، به دنبال پیشرفت ی جانشینای آسون تر و کم هزینه تریه که زیادی بیشتری نسبت به پرتاب کنندهایی داشته باشن که ده هاست بازارهای جهانی و بخش فضاییِ دولت آمریکا رو به خود اختصاص دادن. آقای ماسک، جلو رفتن میلیاردر دنیای اینترنت که تجربه قبلی در پرتاب موشک هم نداشت، مدیر عامل، رئیس هیئت مدیره، حمایت کننده کلی و پشتیبان پولی اصلیِ این شرکته. اما مهم ترین نقش اون، مدیر ارشد فنیه. این شرکت به جای اونکه موتورهای موشک، سیستمای ناوبری و بخشای بزرگی از مجموعه های خورشیدیِ خود رو از بقیه بخره، همه رو در داخل تولید کرده. آقای ماسک راه سختی رو گذروند، مجموعه مهندسانی رو به کار گرفت که مشتاقِ دنبال کردنِ مسیرهای غیرمعمولی بودن و حالا انبوهی سفارش به ارزش بیشتر از ۳ میلیارد دلار، به همراه رشته ای از دستاوردهای تاریخی رو به نام خود ثبت کرده. اسپیس اکس اولین واحد خصوصی بود که فضاپیمایی در مدار زمین قرار داد و اولین شرکتی بود که لوازم مورد نیاز رو به ایستگاه فضایی بین المللی تحویل داد. اسپیس اکس واسه بعضی لانچا تقریبا ۷۰ میلیون دلار دریافت می کنه، یا واقعا حدود نصف چیزی که نیروی هوایی آمریکا معمولا به خدمات مشترک بوئینگ و لاکهید می پردازد، بااین حال مقامات این شرکت میگن به سود رسیدن و چندین ساله جریان نقدی مثبتی دارن. اما اونا واسه برآوردنِ انتظارات پنهون ای که از این شرکت وجود دارن، با رقابتای بزرگی هم روبه رو هستن. اسپیس اکس در حال پیشرفت ی موشک قوی تریه، علاوه بر اینکه در تلاشه تا به سرعت بی سابقه بیشتر از یک لانچ در ماه برسه. علاوه براین، روی پرتاب کننده ای کار می کنه که قابل استفاده ی دوباره باشه و بتونه به شکل عمودی به زمین برگرده.

در کتاب ایلان ماسک: تسلا، اسپیس اکس و سعی واسه آینده ای شگفت انگیز، مطالب بیشتری درباره ی این کارآفرین جاه طلب سیلیکون ولی می خونین.



ایده خود رو به پول تبدیل کنین


دسته‌ها: Uncategorized

دیدگاهتان را بنویسید